HOME

Dit voorjaar vroeg GRIP me om een getuigenis te brengen aan twee groepen studenten van het tweede jaar orthopedagogie van de EHSAL. Graag ging ik in op deze vraag. 
Zo spoorde ik op 15 maart, een mooie lentedag, samen met mijn assistente richting Dilbeek om er een voordracht te geven aan deze studenten in het kader van hun communicatietweedaagse. Ik koos ervoor om mijn levensverhaal te vertellen. Voor ik van start ging, vroeg ik aan de studenten enkele voor- en nadelen van het leven in een instelling. Het grootste voordeel zagen de meesten in het ruime sociale contact, dat er in een instelling is, en in het continu beroep kunnen doen op begeleiding. Het grootste nadeel zagen ze in de beperkte vrijheid, die je er hebt als persoon met een handicap.

Na deze interactie met de studenten bracht ik mijn verhaal. Ik vertelde hen hoe ik vanaf mijn geboorte in een instelling terecht kwam en hoe mijn levenskeuzes, als ook kleine alledaagse keuzes, ingeperkt werden door dit instellingsleven. Aangezien ik meer vrijheid wou en meer zelf wou beslissen in mijn leven, streefde ik dan ook naar zelfstandig wonen. Om dit te illustreren toonde ik aan de studenten een video-opname van het congres van "Recht op wonen" van 1999. Na de video ging ik dieper in op hoe ik uiteindelijk tot mijn appartementje in Gent kwam en hoe ik nu zelfstandig woon met een stevig netwerk en persoonlijke assistenten, die me ondersteunen.

Aangezien het om opvoeders in opleiding ging, heb ik ook verteld over het beroep van persoonlijk assistent. Ik had een filmpje bij waarin deze job uitgebreid belicht werd.  Tijdens de voordracht merkte ik dat de studenten heel weinig wisten over het persoonlijk assistentiebudget. Ik vind het jammer dat ze in opleidingen orthopedagogie zo weinig leren over deze nieuwe richting in de ondersteuning van personen met een handicap. Zelf ben ik ervan overtuigd dat er meer en meer vraag zal komen naar persoonlijke assistentie, zeker als het persoonsgebonden budget wordt goedgekeurd.

Na deze uiteenzetting heb ik vragen, die de studenten me vooraf hadden doorgemaild, beantwoord. Er waren heel wat vragen over relaties, seksualiteit en kinderwens bij personen met een handicap. Ik gaf hen mijn visie over relaties, die u ook op deze website kunt lezen.

De studenten hadden ook veel vragen over hoe om te gaan met mensen met een mentale
beperking, hoe tegen hen te praten .... Ik vond het moeilijk om deze zaken te beantwoorden
en vroeg hierbij ondersteuning aan mijn assistente. Zij vertelde hen dat het belangrijkste
principe in de omgang met personen met een handicap gelijkwaardigheid is. Mijn assistente
benadrukte ook dat het in deze omgang erop aankomt om elkaar te begrijpen en te zoeken hoe
je dit kunt doen, bijvoorbeeld door zaken te vereenvoudigen of door gebaren te gebruiken.
Tenslotte kreeg ik ook de vraag of ik me gelukkig voelde. Ik antwoordde hen dat ik me  meestal gelukkig voel, maar dat er wel dingen zijn die ik nog mis, zoals een vrouw, kinderen en een auto.

Tevreden door het enthousiasme en de goeie reacties van de studenten keerden we terug naar huis. Onderweg maakten we nog een tussenstop, waar we een terrasje deden en nog eens hebben nagepraat.