HOME > Mijn visie over...

Een persoon met een handicap is in de eerste plaats een individu, een persoon. Hij is zo veel méér dan zijn handicap en dat wordt wel eens vergeten in de media én in de maatschappij. De handicap wordt vaak uitvergroot, de nadruk komt op de beperking te liggen, terwijl een persoon met een handicap naast zijn beperkingen zo veel mogelijkheden heeft die hij vaak ook ten volle benut. Ik ben van mening dat de media een belangrijke, sensibiliserende rol te vervullen hebben en hun maatschappelijke verantwoordelijkheid moeten opnemen.

Maar de media, beleidsmensen, programmamakers... kunnen dit niet alleen. Ze moeten eerst "kennis" opdoen en waar kunnen ze die kennis beter halen dan bij de persoon met een handicap zelf? Ik ben ervan overtuigd dat vele personen met een handicap (ervaringsdeskundigen) zich hiervoor willen inzetten. Het is in de eerste plaats een kwestie van openstaan en aandacht hebben voor elkaar met respect voor elkaars mogelijkheden en beperkingen. Ik denk dat de "schrik voor het onbekende" nu nog vaak te groot is.

Soms kunnen kleine ingrepen zelfs al een groot verschil maken en dan heb ik het vooral over het taalgebruik. Woorden als "andersvalide/mindervalide" leggen de nadruk op het "anders zijn/minder zijn" van de persoon met een handicap. Ik geef consequent de voorkeur aan het neutrale "persoon met een handicap" en zal het ook niet hebben over een blinde of dove, maar over iemand die blind of doof is. Zo komt de nadruk op de persoon in kwestie te liggen en niet op zijn/haar handicap. En wat dacht je van "rolstoelpatiënte"? Is de persoon met een handicap in de eerste plaats een patiënt? Ik dacht het niet. Rolstoelgebruiker is veel neutraler en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Kleine verschillen met grote gevolgen voor de beeldvorming...

In het kader van het Europees Jaar voor Personen met een Handicap in 2003 verscheen van mij een artikel in Dag Allemaal. Ik wou de lezers tonen dat ook ik – die mijn hele leven in een instelling gewoond had – er heel sterk naar verlangde om mijn leven zelf in handen te nemen en dat ik dat als persoon met een handicap ook daadwerkelijk kon. Ik heb een positief gevoel overgehouden aan dit Interview. Ik kon het artikel nalezen vóór publicatie en de interviewster stelde de vragen aan mij persoonlijk en niet - zoals vaak gebeurt - aan mijn assistente.

Ik toon dit artikel aan zo veel mogelijk mensen. Op die manier wil ik zelf ook mijn steentje bijdragen aan een positieve beeldvorming rond personen met een handicap en tonen dat ik dezelfde wensen en verlangens heb als ieder ander!

Artikel in Dag Allemaal