HOME > Mijn ervaringen

Totaal onverwacht moest ik op zoek naar een nieuwe huurwoning. Het appartementsgebouw, waarin ik woonde, zou compleet gerenoveerd worden.
 
Maar ik liet het hoofd niet hangen. Vlijtig ging ik samen met mijn assistente op zoek naar een nieuwe woonst.

Ik wist al gauw wat ik wou: een huisje met een tuintje/koertje, dichtbij het station en het openbaar vervoer en in goede staat. Helaas onvindbaar in mijn prijsklasse (maximaal 500 euro)...

Ik moest mijn wensen bijstellen en algauw werd het een appartement met minimaal 2 slaapkamers, want ik wou absoluut een aparte bureauruimte. Ik vond het immers niet leuk dat mijn bureau en computer in de living/eetplaats stonden.

Uiteindelijk vond ik wat ik zocht in Sint-Amandsberg. Het is een ruim appartement. Ik heb een aparte slaapkamer, bureauruimte en badkamer. De keuken is goed uitgerust en de living is ruim en licht. Een verademing. Maar vooraleer het zover was, botste ik wel nog op enkele obstakels. 

Een aantal verhuurders stond erg weigerachtig tegenover "alleenstaande mannen". Zij gingen er automatisch van uit dat die "categorie mensen" hun woning niet poetst en slecht onderhoudt (wat soms misschien wel klopt, maar toch niet voor iedereen?) Ook werd het argument aangehaald dat de woning te groot was voor een alleenstaande man. Oké, ik mag dan wel geen partner of kinderen hebben, maar misschien geef ik wel graag grote feestjes?

Zodra aan de telefoon het woord "assistent" viel, werd er in één ruk door gepolst of het om een maatschappelijk assistent van het OCMW ging (als verhuurders het woord assistent horen, gaat er kennelijk automatisch een belletje rinkelen en leggen ze de link naar het OCMW. Ofwel gaat de telefoon dan op de haak ofwel wordt er ijverig gepolst naar de huidige leef- en werksituatie en – niet onbelangrijk - de financiële situatie). Mijn assistente probeerde het begrip persoonlijke assistentie en PAB uit te leggen, maar dat nam het wantrouwen niet weg, want daar hadden ze nog nooit van gehoord. Onbekend is onbemind, nietwaar? Met die verzwarende omstandigheid dat plots ook nog de woorden "persoon met een handicap" gevallen waren. En toen mijn assistente antwoordde dat ik niet werkte, maar een vervangingsinkomen genoot, maar dat er geen reden was tot paniek, want dat de betaling gegarandeerd werd door een voorlopige bewindvoerster, was het helemaal om zeep. Bij de uitleg kon ik immers niet onder de term "vredegerecht" uit. Ik had te maken met het "gerecht". Dat klonk verdacht...

Na een aantal mislukte pogingen en een bezoek aan enkele vochtige huizen in slechte staat was het raak. Er kwam wel nog wat overtuigingskracht van mijn assistente en mijn voorlopig bewindvoerster aan te pas. Mijn "betalingsgedrag" het afgelopen jaar werd gecontroleerd en mijn voorlopig bewindvoerster moest borg staan voor de betaling van de maandelijkse huur (hoewel ze door haar statuut als voorlopig bewindvoerster daartoe verplicht wordt door het vredegerecht, maar dat kregen we toch niet uitgelegd).

Los daarvan heb ik mezelf ook betrapt op het feit dat ik zonder assistentie al gauw "ja, ik neem het" tegen de verhuurder zou gezegd hebben. Soms vond ik het dan ook vervelend dat mijn assistente negatief adviseerde voor een huisje dat ik wel leuk vond of dat goed gelegen was. Ik moest dan weer iets nieuws zoeken. Weer die onzekerheid... En om van die onzekerheid verlost te zijn, had ik maar wat graag snel toegehapt.

Ik ben nu dus weer enkele ervaringen rijker. Ervaringen die ik enkel maar heb kunnen opdoen, omdat ik zelfstandig woon en over assistentie en een netwerk beschik.