HOME

Hoe ervaar ik het werken met persoonlijke assistenten
 
Na vele jaren van hopen en dromen mag ik mij sinds augustus 2004 de trotse eigenaar van een PAB-budget noemen, waarmee ik per week maximaal 26 uur assistentie kan betalen. Ik heb momenteel 2 assistenten (Griet en Sabine) en 1 pab-coach in dienst. 
 

Mijn assistenten betekenen en doen veel voor mij. Dankzij hen kan ik mijn leven op een aangename manier invullen. Wat ik zoal doe? Ik ben een bezige bij. Allereerst zetel ik in de Raad van Bestuur en de Algemene vergadering van Grip en maak ik deel uit van hun getuigennetwerk. In die hoedanigheid geef ik voordrachten in onder andere scholen. Wat mijn assistenten doen? Sabine, houdt zich vooral bezig met de voorbereiding van de vergaderingen (verslagen doornemen en omzetten in eenvoudige taal, mijn standpunten /opmerkingen op papier zetten). Ze ondersteunt mij ook tijdens de vergaderingen (mijn standpunten helpen te verwoorden, mij helpen bij het nemen van het woord, verslag nemen). De andere, Griet, neemt vooral de voordrachten voor haar rekening (teksten schrijven, voordrachten inoefenen, praktische organisatie). Daarnaast werk ik ijverig aan mijn eigen website en een boek rond seksuele relaties voor personen met een handicap. Ook hier is er een 2-deling. Sabine zorgt ervoor dat mijn woorden op papier komen voor de website, Griet voor het boek. Tot het takenpakket van mijn assistenten behoort verder nog het doornemen van mijn post, mijn financiële zaken behartigen, samen gezellig uit eten gaan, meegaan op korte reizen ... Een hele boterham dus! Maar voor sommige zaken kan ik niet bij mijn assistenten terecht. Zo zou ik hen nooit oneerbare seksuele voorstellen doen. Dit behoort niet tot hun taken. Het zijn en blijven mijn assistenten, maar ze kunnen mij wel helpen en ondersteunen bij de vragen die ik omtrent dat thema heb.
 

Ik ervaar het werken met assistenten als een grote verrijking. Dankzij hen kan ik veel meer gaan en staan waar ik wil, kan ik doen wat ik wil en kan ik kansen die mij geboden worden meer benutten – weliswaar steeds in overleg met de assistenten. Ik ervaar een grotere vrijheid. Dankzij de ondersteuning van mijn assistenten kan ik sterker naar buiten treden. Ik leer steeds nieuwe dingen bij. Werken met assistenten ervaar ik tot nu toe als heel positief. Mijn assistenten leven met mij mee en zijn met mij begaan. Een lach en een traan worden met plezier gedeeld. Ik kan steeds bij hen terecht met mijn vragen. Ik waardeer het heel erg dat ze met mij meedenken en een stukje meegaan in mijn interesses. Een aangename, ontspannen sfeer primeert in mijn relatie met mijn assistenten. Ook in het gezin van mijn assistentes word ik aanvaard zoals ik ben en dat doet goed. Met wederzijdse menselijkheid, begrip en flexibiliteit kom je heel ver. Zonder mijn assistenten zou ik sociaal veel armer zijn, zou ik vele kansen mislopen, zou ik niet in deze mate kunnen groeien. Mijn assistenten en ik hebben geen geheimen voor elkaar. Onze relatie is gebaseerd op wederzijds respect en vertrouwen. Af en toe van mening verschillen en elkaar evalueren moet kunnen. We kunnen nog veel van elkaar leren...
   

Maar, hoe ervaren mijn assistenten het werken met mij?
 

Sabine:
Persoonlijke assistentie kan je heel ruim opvatten. Het kan gaan van mensen assisteren bij hun dagdagelijkse verzorging, hun maaltijden, hun werk/ school tot hen begeleiden in hun vrije tijd en bij allerhande activiteiten. Dat maakt de "job" van persoonlijke assistent zo boeiend. Het "werk" kan heel afwisselend zijn. Maar het gaat verder dan gewoon "werk". De persoon met een handicap rekent op jou. Het is dan ook heel belangrijk dat het van in het begin klikt tussen de persoonlijke assistent en de persoon met een handicap. Je moet dezelfde koers varen, want je werkt heel nauw met elkaar samen. Zo groeit er een innige band. Dat vind ik het mooiste aan persoonlijke assistentie: het is een verrijking zowel voor de persoon met een handicap als voor zijn of haar assistent(e). Ik heb alvast heel veel geleerd het afgelopen jaar bij Dominiek. Ik heb het gevoel dat wij elkaar ondersteunen, we geven elkaar duwtjes in de rug, zodat we beiden groeien en vooruitgaan in het leven. Dankzij Dominiek kom ik ook met heel veel nieuwe mensen en nieuwe, boeiende materies in contact. Ik heb veel bewondering voor Dominiek. Hij heeft al een hele weg afgelegd en heeft zijn leven zelf in handen genomen. Dominiek weet heel goed wat hij wil en wat hij niet wil en gaat er altijd voor. Hij is heel geëngageerd. Het leven kan mooi zijn, ook met een beperking. Dominiek is daar het levende bewijs van! Als je lef hebt en ervoor gaat, kom je er wel, dat is wat Dominiek mij telkens opnieuw leert.
 

Griet:
Zelf werk ik nu al een 4-tal jaar als persoonlijke assistente van jongeren en volwassenen met een beperking. Toch roept mijn functie als persoonlijke assistente nog heel wat vragen op bij mensen in mijn omgeving over de concrete jobinhoud. Ik moet erkennen dat het niet zo eenvoudig is om deze inhoud weer te geven, aangezien deze zo gevarieerd is en zo nauw samenhangt met de beperking en de persoonlijke wensen en leefsituatie van de budgethouder. Momenteel ben ik assistente van 4 personen met een beperking en bij elk van hen heb ik een heel specifiek takenpakket.
 
Zo richt ik me bij Dominiek hoofdzakelijk op de ondersteuning bij zijn getuigenissen. Dit is een heel apart terrein, dat ik dankzij Dominieks bedrijvigheid kon ontdekken en waarin we samen elke dag verder groeien. Heel boeiend uiteraard!
 
Bij andere budgethouders, waarvoor ik werk, heb ik dan weer heel andere taken: van assisteren bij lichamelijke activiteiten tot het bieden van orthopedagogische begeleiding.
Vaak krijg ik ook de vraag of je kan opgeleid worden voor deze job. Wel, ja en nee, denk ik. Zelf ben ik gegradueerde in de orthopedagogie. Deze opleidingsachtergrond helpt me bij bepaalde taken, bij het professioneel handelen in een heel persoonlijke sfeer... Soms echter kan deze achtergrond ook wel eens nadelig werken. In de huidige opleidingen worden we nog teveel opgeleid om leefgroepen te begeleiden, om in een instelling mee te draaien en veel minder om als individuele ondersteuner op te treden. Met de verdere ontwikkeling van zorg op maat in ons land en een grote verspreiding van het PAB, zal men ook de basisopleidingen moeten aanpassen.
 
Dus een opleiding: ja, maar aangepast. En dan nog is het in de persoonlijke relatie assistent-budgethouder te bekijken of het klikt of niet.
 
Persoonlijk ben ik heel tevreden met mijn job als persoonlijke assistente. Ik werk graag heel individueel, kan de vraag van de persoon met een handicap centraal stellen zonder dat ingewikkelde beleidsstructuren me hierin beletten, kan een unieke relatie opbouwen in een niet-vervreemdende werkomgeving, heb een heel gevarieerde job waarin ik veel verschillende ervaringen kan opdoen ...
Kortom een job met veel kleuren, die een echte meerwaarde biedt.