HOME

Ik trok naar de Kortemarkstraat, waar ik samen met 6 anderen in een huis van de instelling verbleef. Het was jammer genoeg niet toegankelijk voor iemand met een rolstoel. Mijn vriend Jan-Jan Sabbe kon dus niet op bezoek komen. Ik kreeg Geert Carette als begeleider. Het contact verliep erg vlot. Hij legde de reglementen uit: je moest zelf koken, kon zelf beslissen wanneer je at, wanneer je televisie keek, je kon video's huren, enz. Toen kreeg ik het gevoel dat ik op eigen benen stond: het kind in mij werd opnieuw geboren.
 

Op initiatief van Mieke Vogels (toen Minister van Welzijn) werden er gesprekken gevoerd met verenigingen van en voor personen met een handicap om een overkoepelende vereniging op te richten die opkwam voor de rechten van personen met een handicap. In 2000 werd GRIP (Gelijke Rechten voor Iedere Persoon met een Handicap) geboren. Ik werd onmiddellijk lid van de raad van bestuur. Dat vond ik heel belangrijk. Je stond dichter bij de minister en kon sneller dingen verwezenlijken. Ik nam deel in eigen persoon en kwam op die manier ook op voor mijn eigen rechten. Ik kon er mijn eigen ideeën naar voren brengen en mijn mening over het leven als persoon met een verstandelijke handicap geven.
 

Om te kunnen deelnemen aan de vergaderingen had ik echter assistentie nodig, zeker als er moeilijke woorden werden gebruikt. Op 39-jarige leeftijd werkte ik ook als vrijwilliger bij GRIP. Samen met mijn assistente, Lindsay Declercq, vereenvoudigde ik teksten voor personen met een verstandelijke handicap en bereidde ik vergaderingen voor. Ik vind GRIP een belangrijke organisatie. Uniek in Vlaanderen.

Na 2 jaar begeleid wonen begon ik meer te denken aan een Persoonlijk Assistentiebudget (PAB) en een volwaardige persoonlijke assistente. In 2002 kwamen Carolien, Geert en ik samen om alles te regelen. Maar het bleek niet mogelijk, omdat ik nog in een instelling zat.
 

Op een zomerse dag kwam Jan-Jan bij mij op bezoek. Maar hij kon niet binnen.... Toen zei Jan tegen mij: "Jij hebt iemand nodig die je kan helpen om de vergaderingen van GRIP goed voor te bereiden."

Er werd verder nagedacht over mijn leven. Jan, Caroline, Geert en ik kwamen samen in Torhout om te praten rond zelfstandig leven en wonen en het oprichten van een netwerk. Gauw werd duidelijk dat ik naar Gent wou gaan wonen. Even lagen de gesprekken stil, maar in september 2002 werden de gesprekken hervat. In 2003 werd het contract van het netwerk getekend.