HOME

22 – 31 jaar

De komende 8 jaar veranderde er weinig. Ik woonde in Lichtervelde en was 5 dagen per week in Torhout-Oost. Maar langzaamaan brokkelden de muren rondom mij toch af. Ik begon meer en meer op te komen voor de rechten van personen met een handicap. De ommekeer kwam er in 1995.

In 1995, ik was toen 31, vond in Retie het eerste congres voor personen met een handicap in België plaats. Er waren veranderingen op til. We kregen meer inspraak en er werd ook aandacht besteed aan zelfstandig wonen. Er kwam een vergadering met de opvoeders en we konden laten weten wat wij in de instelling veranderd wilden zien. Ik begon meer en meer op te komen voor mijn eigen rechten. Ik maakte de opvoeders duidelijk dat ik ooit alleen wilde wonen.

We werden opgedeeld in 3 leefgroepen: veel, minder en geen begeleiding. Ik zat in de tweede groep. We moesten zelf opstaan, voor ons eigen potje zorgen en ervoor zorgen dat we op tijd op de bezigheid waren. En... we konden een eigen televisie op onze kamer krijgen. Een hele verandering! Maar er waren wel nog verplichte activiteiten en reizen en nog een massa reglementen.

 
31 – 35 jaar

In 1999 had het tweede congres voor personen met een handicap plaats. Ik ging meer en meer voordrachten geven over de rechten van mensen met een handicap. Ik nam deel aan vergaderingen, waarin de rechten van mensen met een handicap centraal stonden zoals b.v. zorgtrajectbegeleiding (begeleidt mensen met een handicap in hun zoektocht naar een betere levenskwaliteit) en het "EI" (praatgroep, waarin mensen met een handicap samenkomen om van gedachten te wisselen over eventuele problemen, waarmee ze te maken kregen in hun leven). Ook hield ik me meer bezig rond relaties voor personen met een handicap. Ik nam televisieprogramma's op, bekeek ze en leidde er in Onze Nieuwe Toekomst een gespreksgroep rond. Ik verleende ook mijn samenwerking aan studenten die een thesis moesten schrijven.

Er werd met Geert (één van de opvoeders) overlegd, hoe we het gingen aanpakken om zelfstandig te kunnen wonen. Ik zocht informatie over het PAB. Zo kwam ik in contact met Jan-Jan Sabbe en Carolien Callens. In september 1999 werd de eerste stap gezet naar een zelfstandig leven in de vorm van begeleid wonen.