HOME > Mijn ervaringen

Het kan verkeren...
In den beginne (en eigenlijk nog altijd) ondersteunde BOL-BUDIV mij bij mijn PAB-administratie en sinds december 2007 ondersteun ik hén bij hún administratie. Een mooie wisselwerking, niet?

Ik ben er eigenlijk een beetje ingerold. Ik kende BOL-BUDIV al een tijdje. Toen ik de kans kreeg om naar Valencia en Straatsburg te trekken met de steun van en in naam van BOL-BUDIV leerde ik de vereniging beter kennen en leerden zij mij ook kennen. Ondertussen ben ik ook in het systeem van PAB-coaching gestapt. Ik wilde graag nauwer betrokken zijn bij BOL-BUDIV, want de thema's die zij behandelen, liggen mij heel nauw aan het hart. En toen zij op zoek waren naar een vrijwillige, administratieve medewerker, zag ik mijn kans en greep ze met beide handen.

1 keer per maand op vrijdag ben ik trouw op post om brieven te  plooien, postzegels en adressen te plakken en brieven in omslagen te stoppen. Ik doe dit "stief geiren". Ik deed dit vroeger soms ook in de bezigheid. Ik heb veel voldoening van mijn werk, heb nieuwe mensen leren kennen en leer ook dingen bij. Vooral de waardering die ik van de personeelsleden krijg, is hartverwarmend. Ik ben helemaal opgenomen in het BOL-BUDIV-team en word echt als één van hen beschouwd en dat is heel fijn.

Maar het zou nóg leuker zijn, mocht ik voor dit werk betaald worden. Dan zou het pas helemáál echt zijn, maar dat is helaas niet mogelijk omwille van mijn uitkering!

Mijn belangrijkste drijfveer: ondanks mijn beperkingen kan ook ik mensen ondersteunen en helpen. Ik hoop dan ook dat ik dit werk nog vele jaren kan doen.

Maar mijn engagement bij BOL-BUDIV is ruimer dan alleen het administratieve werk. Ik zit ook in de redactieraad en bewaak de toegankelijkheid op taalkundig vlak. En je kan mij ook aan het werk zien als getuige op de PAB-vormingen. Ook dit vind ik heel leuk om te doen, maar helaas is er weinig tijd voorzien voor het verhaal van de budgethouder. Op 10 minuten moet ik de aanwezigen een idee geven van hoe assistentie er in de praktijk kan uitzien. Maar ik grijp die 10 minuten met beide handen, want elke minuut telt...