HOME > Mijn visie over...

Onlangs vroeg Hilde, mijn bewindvoerster en educatief medewerkster bij VMG, of ik zin had om mee te gaan naar de Haan. Daar vond van 11 tot en met 15 juni de vorming "Vlinders in je buik" plaats en er was nog nood aan een vrijwilliger om mee te helpen in de keuken. Ik zei volmondig ja. Ik heb de cursus in 2002 zelf gevolgd en weet maar al te goed hoe belangrijk het is dat dergelijke cursussen kunnen doorgaan.

In de cursus "Vlinders in je buik" staan het menselijk lichaam, (veilig) vrijen, de voortplanting en de geboorte centraal. In eenvoudige taal en met behulp van veel fotomateriaal, dia's en voorwerpen wordt het onderwerp aanschouwelijk gemaakt. Achteraf kan er nagekaart worden met de medewerkers, wat heel belangrijk is, want de inhoud ligt soms heel gevoelig en kan heel wat los maken. Wat ik ook fijn vind, is dat alles wat in de groep gezegd wordt ook effectief in de groep blijft. Zo wordt een veilige omgeving gecreëerd en dat is toch niet onbelangrijk. Daarom ook is het een groot pluspunt dat cursussen over dit thema los van en buiten de voorziening worden georganiseerd. Toch moet er ook in de voorziening ruimte voor zijn, want achteraf kunnen er nog heel wat vragen opduiken en wie anders dan de opvoeders kunnen hierop dan een antwoord geven?

Ik vind de cursus "Vlinders in je buik" een echte aanrader. Net als iedereen willen ook personen met een verstandelijke handicap toegankelijke informatie over dit thema. De beschikbare informatie in bibliotheek of op het internet is vaak te moeilijk. Het enige probleem is: hoe breng je al die theorie nu in de praktijk? Daar ben ik nog niet uit.

Ik heb de cursus zoals gezegd in 2002 gevolgd, maar dat was naar mijn gevoel nog te vroeg. Het waren de opvoeders die het initiatief namen om de cursus te volgen. De cursus was in Ons Tehuis en dat riep herinneringen op. Ik voelde me niet zo op mijn gemak. De inhoud was helemaal nieuw, een totaal onbekend terrein. Confronterend ook om te zien dat anderen wel al ervaring hadden, er al meer over wisten. Het wakkerde mijn boosheid alleen maar aan. Waarom had de directie van de instelling mij zo "dom" gehouden? Ik besefte toen ook voor het eerst dat mijn beperking een hinderpaal zou zijn om een meisje te leren kennen.

Toch ben ik blij dat ik de cursus gevolgd heb. Ik wist nu dat er een organisatie bestond die zulke vorming op maat van personen met een verstandelijke handicap gaf en kon mensen met vragen over dit onderwerp doorsturen of warm maken om zelf de cursus te volgen. Ik vind het alleen heel jammer dat het budget van VMG te klein is en de vzw dus heel vaak een beroep moet doen op of afhankelijk is van de goede wil van een hele schare vrijwilligers. Maar dat is een gekend probleem in de hele sociale sector...

Ikzelf denk eraan om de cursus opnieuw te volgen. Indien mogelijk met één van mijn assistenten erbij. Zo ben ik goed geïnformeerd voor het moment dat ik iemand leer kennen. Na de cursus zou ik de informatie dan verder kunnen verwerken met mijn assistenten en mijn ervaringen met jullie delen op mijn website.

Wordt vervolgd...